"The right to be different"

Γουτού Γουπατού

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Κανονικά, το βαφτιστικό του ήτανε Μανόλης, αυτό όμως, μάτια μου, μόνο ο νονός του το ήξερε! Άντε και η γριά η μάνα του, η μόνη που είχε στον κόσμο ο καημένος ο Μανόλης. Και πώς τον αγαπούσε η κακομοίρα! Τονε λάτρευε το γιόκα της! Κι εκείνος όμως την αγαπούσε πολύ τη μάνα του. Την τιμούσε και τη σεβόταν. Έτρεμε στην ιδέα ότι θα μπορούσε – χτύπα ξύλο! - να πάθει κάτι. Και μήπως είχε τους πολλούς φίλους; Οι πιο πολλοί τον κορόιδευαν και τον πετροβολούσαν.

• Ο Ταπόης! Παιδιά, έρχεται ο Ταπόης…

Έτσι τονε φώναζαν, μ΄ αυτό το παρατσούκλι ήτανε γνωστός. Κι έτρεχε η μαρίδα να κρυφτεί μόλις άκουγε το φοβερό όνομα, φόβος και τρόμος τους έπιανε μόλις τον έβλεπαν – τι λέω;-, μόλις άκουγαν το όνομά του. Το δίχως άλλο, αιτία για τούτη την ανακατωσούρα ήτανε το παρουσιαστικό του. Γιατί ο Μανόλης δεν ήτανε όπως όλοι οι άλλοι ανθρώποι. Όχι! Εκείνος, μάτια μου, ήτανε αλλιώς. Όχι πως ήτανε κακός, αυτό όχι, να το βγάλετε απ΄ το μυαλό σας! Μόνο που, να, η δεξιά του μεριά δεν ήξερε τι να κάνει η αριστερή του. Το δεξί πόδι έκανε του κεφαλιού του κι εσέρνονταν με κόπο κοντά στο αριστερό, το καλό. Το ίδιο και το δεξί χέρι, που ήτανε πιο χοντρό και πιο δυνατό από το άλλο, μόνο που κρεμότανε σαν παράλυτο και δεν μπορούσε να το σηκώσει. (…)

• Είσαι χταπόδι, καημένε Μανολιό, χταπόδι είσαι!

• Ναι, ταπόι… Είμι ταπόι… κι ισύ είσι ταπόι.

Όμως ούτε και να μιλήσει μπορούσε ο καημένος ο Ταπόης σαν τους άλλους. Η δική του η γλώσσα δούλευε αλλιώς:

• Πότε τει Γουτού Γουπατού, μαμ…

Που πάει να πει:

• Πότε να ΄ρθει του Χριστού, τα΄Αϊ – Βασιλιού να φάμε…

Έτσι μιλούσε ο Μανολιός, κι άντε να βγάλεις συμπέρασμα. Μόνο δυο τρία άτομα στο χωριό μπορούσαν να βγάλουν άκρη σ΄ αυτά που έλεγε, κι εκτελούσαν και χρέη μεταφραστή άμα χρειαζόταν. «Γουτού Γουπατού» λοιπό.