ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό ζούσαν κάποτε ένα κορίτσι, η Ροδάνθη, κι ένα αγόρι, ο Δημήτρης. Η Ροδάνθη ήταν ερωτευμένη μαζί του. Σε κάποιο απροσδόκητο ατύχημα ο Δημήτρης έσπασε τα γυαλιά του. Η Ροδάνθη, για να δείξει στο Δημήτρη πόσο τον αγαπάει, προσφέρθηκε να τον βοηθήσει να φτιάξει τα γυαλιά του.

• Θα τα πάω εγώ για φτιάξιμο, μην ανησυχείς, του είπε.

Όμως, για κακή τύχη, το κατάλληλο μαγαζί ήταν στην απέναντι όχθη και η μοναδική όχθη που ένωνε τις δυο όχθες είχε καταστραφεί μετά από πρόσφατη καταιγίδα. Ο καημένος ο Δημήτρης δεν μπορούσε να δει ούτε τη μύτη του χωρίς τα γυαλιά του κι έτσι η Ροδάνθη έψαχνε απεγνωσμένα τρόπο να περάσει απέναντι.

Καθώς καθόταν απογοητευμένη στην άκρη του ποταμού στριφογυρίζοντας τα γυαλιά στα χέρια της, πλησίασε με τη βάρκα του ο Αλιτήριος, κάποιος συγχωριανός της, που δεν τον γνώριζε και τόσο καλά. Η Ροδάνθη τον παρακάλεσε να την πάει απέναντι, μα ο Αλιτήριος της δήλωσε καθαρά και ξάστερα πως θα την πήγαινε απέναντι μόνο αν δεχόταν να του κάνει μια εξυπηρέτηση:

Η Ροδάνθη αρνήθηκε κι έτρεξε να βρει το συμμαθητή της τον Τάκη, που είχε κι εκείνος βάρκα. Η Ροδάνθη είπε το πρόβλημά της στον Τάκη, αλλά εκείνος αδιαφόρησε’ δεν ήθελε να μπλεχτεί, όπως της εξήγησε. Έτσι, η Ροδάνθη γύρισε στο ποτάμι και συμφώνησε με το σχέδιο του Αλιτήριου.