From the 2nd Elementary School of Paleo Faliro. GREECE

A SPECIAL CHILD

The strength and courage a special child with major movement difficulties showed in order to attend to school and how he overcame all the obstacles.

Μια ιδιαιτερότητα

Εγώ θα ήθελα να γράψω αλλά και να εκφράσω σαν παράπονο, για την ιδιαιτερότητα ενός ανθρώπου, και όχι μόνο, και αυτό γιατί πριν ένα χρονικό διάστημα, έτυχε να παρακολουθήσω μια αληθινή ιστορία ενός παιδιού, που μου έκανε μεγάλη αντύπωση αλλά συγχρόνως με εξόργισε.

Αυτό το παιδί είχε μια παράλυση στα πόδια του, και έτσι ήταν καθηλωμένο
σε ένα καροτσάκι. Το πρόβλημα του ήταν πως δεν μπορούσε άλλο να συνεχίσει τις σπουδές του στο καινούργιο του σχολείο, κι αυτό γιατί δεν υπήρχε η ειδική σκάλα για να έχει πρόσβαση στη τάξη του με το καροτσάκι. Είχε όμως δύναμη και κουράγιο, όπως ένα ξερό φυτό που διψά για βροχή και ζωή, να συζητά με τους πάντες για το πρόβλημα που τον απασχολούσε τόσο, μέχρι που κάποιοι ίσως να άβρισκαν την ευαισθησία για να λύσουν αυτή τη λεπτομέρεια. Ολοι τον υποστήριζαν, αλλά στην πορεία τίποτε δεν είχε γίνει. Εφτασε να θέλει να βάλει τέλος στη ζωή του, κάνοντας απεργία πείνας. Αφορμή μια σκάλα ασήμαντη για εμάς τους γερούς, αλλά τόσο σημαντική για τη συνέχεια της ζωής του ίδιου. Ηθελε και έπρεπε να μάθει γράμματα, να γίνει όπως έλεγε ένας χρήσιμος πολίτης στην κοινωνία, με όνειρα , με ίσα δικαιώματα, με αξιοπρέπεια και όχι ειδική μεταχείρηση, ούτε τη συμπόνοια των περίγυρων, αλλά και τη λύπη των γειτόνων. Ηθελε αντίθετα να πάρει τη ζωή στα χέρια του, με τα εφόδια που είχε διδαχθεί από τους δικούς του, τη μάθηση στο σχολείο, τη μόρφωσή του. Το εντυπωσιακό ήταν η μελλοντική του σκέψη. Συγκεκριμένα η ζωή χωρίς τους γονείς του. Τώρα υπάρχουν, με φροντίζουν, με προστατεύουν, με περιποιούνται, όταν δεν θα υπάρχουν, ποιοί θα συνεχίσουν αυτόν το δύσκολο ρόλο; Γι αυτό δεν θέλω να πέσω στα χέρια κανενός άλλου αλλά να συνεχίσω μόνος μου τη ζωή  πoυ πιστεύω ότι δικαιούμαι κι εγώ.

Αναριωτιέμαι και λέω οι άνθρωποι με ιδιαιτερότητες πώς θα ζήσουν σε μια τέτοια κοινωνία που οι δυνατοί κυριαρχούν στους αδύναμους και σκέπτονται να υλοποιούν μόνο τα δικά τους αιτήματα και οχι αυτών των ανθρώπων. Η οργή που ένοιωθα ήταν πως το κράτος δηλαδή εμείς, δεν κάνουμε σχεδόν τίποτα για αυτούς. Στην οικογένειά μας έχουμε έναν άνθρωπο με ιδιαιτερότητες ας πούμε , πoυ είναι πολύ αγαθός, φιλικός, θα έλεγα μια ψυχούλα.

Το συμπέρασμα μου είναι ας είχαμε την ψυχούλα αυτών των ανθρώπων, και είμαι σίγουρος πως η ζωή μας θα ήταν προς το καλύτερο.

Vangelis Evangelidis
3^rd grade
8 years old.